UMIŁOWANI DIECEZJANIE, SIOSTRY I BRACIA!
 

Przesyłam Wam wszystkim serdeczne pozdrowienie w Panu, witając się z każdą Siostrą i Bratem w Chrystusie.

Mam świadomość, ze staję na ziemi, na której Krzyż wznosi się już od tysiąca lat, a jej dzieje są pełne burzliwych przemian i trudnych doświadczeń ludzi. Ten sam los podzielał również Kościół, a patronujący naszej diecezji święci męczennicy: Wojciech i Maksymilian są świadkami nadziei na możliwość zwycięskiego życia również w trudnych czasach.

W 1972 roku rozpoczął się najnowszy rozdział historii naszego Kościoła: powstała diecezja koszalińsko-kołobrzeska. Jej pierwszym pasterzem był biskup Ignacy Jeż. Wraz z Nim posługę głoszenia Ewangelii podjęli kapłani, wspólnoty życia konsekrowanego, katecheci oraz ruchy i organizacje katolickie. Nie mogę w takiej chwili nie wspomnieć o moich poprzednikach: śp. bp. Czesławie, biskupach Marianie i Kazimierzu oraz biskupach Tadeuszu, Piotrze i Pawle, dziękując Bogu za nich, a im za wieloletnią pasterską posługę. Oddaję hołd wszystkim, którzy ofiarnie trudzili się głosząc Ewangelię i dzieląc się miłością Chrystusa, wszystkim, którzy służyli innym, a zwłaszcza najuboższym i cierpiącym.

Siostry i Bracia! W pierwszy poranek po ogłoszeniu papieskiej decyzji, podczas porannej modlitwy w domu rekolekcyjnym w Koszalinie, dotarły do mnie znamienne słowa Pisma św.: ”Pan rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał…” (Rdz 12, 1. 4a). Abraham zostawił swoją przeszłość, by skierować się ku przyszłości. Tak bardzo zaufał Bogu, że jego prawdziwą siłą stała się nadzieja, która zawsze jest przekraczaniem „wczoraj” i „dzisiaj”, ku czemuś, czego jeszcze nigdy nie było, a co dane jest od Boga. Tajemnicy swojego powołania nie przeżywał jednak sam, lecz ze wspólnotą ludzi, pośród nich odkrywając coraz to nowe obdarowania i wezwania, które Bóg do niego kierował. Doświadczenie Abrahama stało się - na moją miarę - moim osobistym przeżyciem wiary na początku posługi w naszej diecezji i bardzo pragnę, by pozostało już do końca istotną częścią mojego życia.

„Być w Chrystusie” – od 17 lat słowa te są zawołaniem mojej biskupiej posługi i chciałbym bardzo, by stawały się coraz prawdziwszym odzwierciedleniem programu mojego życia. To właśnie w Chrystusie widać najwyraźniej, jak powinno wyglądać życie człowieka, któremu Bóg powierza do spełnienia jakieś zadanie. „Oto idę, abym spełniał wolę Twoją” (Hbr 9,10a) - w takim właśnie stylu rozpoczął swoją posługę Jezus Chrystus, którego całe życie naznaczone było troską i niepokojem o to, by wola Boga była spełniana we wszystkim, co czynił. Przychodzę z sercem pełnym nadziei, że z pomocą Boga sprostam oczekiwaniom Jego i Waszym, Drodzy Diecezjanie. Przychodzę przepełniony nadzieją, że troska o spełnienie woli Boga będzie głównym motywem naszych wspólnych czynów i programów duszpasterskich. Staję oto przed Wami, by spełnić wyznaczone mi zadanie.

Wyruszamy razem na spotkanie Boga, który jest Miłością! Przypomniał nam to bardzo wyraźnie Ojciec Święty Benedykt XVI, powtarzając nam za św. Janem, że chrześcijanie to ci, którzy „uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam”. Pierwszym miejscem, w którym człowiek doświadcza miłości, jest rodzina, i to w niej decyduje się przyszłość wszystkich następnych pokoleń. Dlatego wzór miłości małżeńskiej i rodzicielskiej jest jednym z najistotniejszych zadań rodziców. „Najlepszą rzeczą, jaką może zrobić ojciec dla swoich dzieci, to kochać ich matkę” (Jacek Pulikowski). Równie ważny i konieczny jest jednak ten sam dar ze strony żony i matki. Człowiek stworzony na obraz Boga, który jest Miłością, by stać się w pełni człowiekiem, potrzebuje dużo bezinteresownej miłości, z reguły więcej niż na nią zasługuje. Proszę więc, małżonków i rodziców o wzajemne obdarowywanie siebie miłością i obfite dzielenie się nią z dziećmi. Wzór tej bezinteresownej i trwałej miłości, a także moc do tego, by nią żyć, zostały nam podarowane w Jezusie Chrystusie. Proszę Was, by katolicka rodzina coraz bardziej stawała się tym, czym winna być: Domowym Kościołem. Życzę Wam, byście karmiąc się słowem Bożym i Eucharystią, napełnieni Bożą miłością, obficie obdarowywali nią swoich najbliższych.

Kapłanów diecezjalnych i zakonnych, osoby konsekrowane, katechetów świeckich i wszystkich animatorów ruchów i organizacji katolickich oraz członków tych wspólnot zapraszam do radosnego i pełnego ofiarnej gorliwości głoszenia Ewangelii nadziei. Kościół w Polsce potrzebuje nowej ewangelizacji, a ta potrzebuje nowych metod i nowej gorliwości. Te słowa są niewątpliwie duchowym testamentem sł. Bożego Jana Pawła II, a naszym zadaniem jest je gorliwie wypełnić. Współczesny człowiek, pełen zwątpienia i z zamierającą nadzieją, potrzebuje głosicieli, którzy są świadkami przesłania, które przynoszą, ponieważ innym nie potrafi uwierzyć. Bądźmy więc nimi! Proszę również o wytrwałą modlitwę o nowe i święte powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego, by nie zabrakło nam głosicieli Ewangelii.

Człowiek jest drogą Kościoła. Musimy więc, Siostry i Bracia, każdy z nas na miarę swojego powołania i wszyscy razem, być bardzo blisko człowieka. By to uczynić, trzeba przesunąć centrum uwagi z siebie na drugiego człowieka. Tylko bowiem zbliżając się do niego mogę zrozumieć jego potrzeby, jego radość, ból, bunt czy płacz. Najczęściej, pośród złożonych i nieraz pogmatwanych ludzkich sytuacji będzie to wołanie o miłość, a któż ma na nią odpowiedzieć, jeżeli nie my, którzy uwierzyliśmy Bogu-Miłości? Winniśmy tak postępować, by ci, którym brakuje miłości, cierpiący i ubodzy, w każdej wspólnocie wierzących czuli się jak u siebie w domu.

Pozdrawiam serdecznie dzieci i młodzież! Wy jesteście przyszłością naszego Kościoła i jego nadzieją, a w moim sercu macie zawsze ważne miejsce. Zapraszam Was do wspólnego tworzenia naszej przyszłości i zapewniam, że Wasze problemy i oczekiwania znajdą zrozumienie i właściwe miejsce w programach duszpasterskich naszej diecezji.

Drodzy Młodzi Przyjaciele! W świecie, w którym wszystko jest tak bardzo zmienne, budujcie mądrze swoje życie na jedynym trwałym fundamencie, jakim jest Chrystus. Proszę Was, wyruszcie odważnie w życie z Chrystusem i Jego Ewangelią, a wygracie je.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus przestrzega nas, abyśmy nie zatracili właściwej hierarchii wartości. Dlatego wszystkich zachęcam do tego, byśmy znajdowali czas na chwilę osobistego spotkania z Bogiem w modlitwie. To w modlitwie przynosimy Bogu swoje radości, obawy, pytania i plany. To dzięki niej spoglądamy na świat z Bożej perspektywy, z potrzebnym dystansem do wydarzeń i do siebie, do doczesności i do dóbr materialnych. Tylko wytrwała, gorliwa i szczera modlitwa może nas nauczyć jak żyć, aby stać się bogatym przed Bogiem.

Siostry i Bracia! Na koniec bardzo Was proszę także o modlitwę w mojej intencji, bym potrafił być wierny Bogu i Wam. Serdecznie zapraszam wszystkich na uroczysty ingres do katedry koszalińskiej, który odbędzie się w sobotę 11 sierpnia, a tych, którzy nie będą mogli w nim uczestniczyć, proszę, by trwali w tym dniu w Bogu połączeni przez modlitwę.

Gorąco również zapraszam na pielgrzymkę rodzin do sanktuarium na Górę Chełmską, która odbędzie się 15 sierpnia, byśmy na wspólnej modlitwie powierzyli wstawiennictwu Maryi każdą rodzinę naszej diecezji.

Z całego serca Wam błogosławię

Wasz biskup

+ Edward Dajczak

SŁOWO DO DIECEZJAN
BISKUPA TADEUSZA WERNO
– ADMINISTRATORA DIECEZJI KOSZALIŃSKO-KOŁOBRZESKIEJ

    Siostry i Bracia, drodzy Diecezjanie!
    Po głębokich w treści i przeżycia dniach Wielkiego Postu i Triduum Paschalnego dzisiaj brzmią w naszych uszach radosne dzwony wielkanocnego poranka. Słyszymy ewangeliczne relacje niewiast i uczniów Pana o tym, iż nie ma Go w grobie, że zmartwychwstał. Również i dla naszej diecezji tegoroczny okres Wielkiego Postu był bogaty w wydarzenia. Dnia 3 marca Nuncjatura Apostolska w Polsce poinformowała nas, że po niespełna trzech latach bp Kazimierz Nycz z woli Ojca Świętego Benedykta XVI mianowany został arcybiskupem warszawskim. W Niedzielę Palmową byliśmy świadkami objęcia przez niego stolicy arcybiskupów warszawskich.  Zgodnie z procedurą przewidzianą przez Kodeks Prawa Kanonicznego, w Wielki Czwartek, po Mszy św. Krzyżma zebrało się kolegium konsulatorów, które wybrało administratora diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej  na czas oczekiwania na nowego biskupa diecezjalnego. Pokornie proszę, jako administrator diecezji, wszystkich kapłanów, osoby konsekrowane i świeckich o modlitwę w intencji sprawowanej przeze mnie posługi.
 

    Drodzy Prezbiterzy, umiłowani Diecezjanie!
    Wielkanoc, to święta radości, to święta nadziei, która ma swe źródło w Zmartwychwstaniu Pana. Przyjmijcie moje najserdeczniejsze życzenia. Niech radość paschalna towarzyszy nam w każdym dniu naszego życia. Mocni tą nadzieją zanośmy w tych dniach codziennie w modlitwie powszechnej wezwanie do Boga o nowego pasterza dla naszej osieroconej diecezji.
    Na ten czas radosnego i pełnego ufności oczekiwania udzielam wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

+ Tadeusz Werno
Administrator
Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej

Słowo biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego na V niedzielę Wielkiego Postu

          Kiedy zaczynał się tegoroczny Wielki Post wraz z kapłanami naszej diecezji, wśród których byli księża dziekani pojechaliśmy do Ziemi Świętej. Przez dziesięć dni chodziliśmy po tych samych drogach, po których chodził kiedyś Jezus. Głosił ewangelię, czynił cuda, objawiał prawdę o Ojcu w niebie. Najważniejsze zaś, co uczynił w Jerozolimie, to wziął na siebie krzyż, wyniósł go na Golgotę i złożył na nim ofiarę odkupienia za nas i za nasze grzechy. Byliśmy także w Emaus, gdzie Zmartwychwstały Pan dał się rozpoznać przy łamaniu chleba dwom uczniom, smutnym z powodu Jego śmierci.

          Przejmującą rzeczą jest być w tych wszystkich miejscach, które wspominane są w Wielkim Poście. Ważne jest odprawiać Mszę święte i modlić się za całą diecezję tam, gdzie Bóg stał się człowiekiem dla naszego zbawienia.

          Na Pustyni Judzkiej, niedaleko Jerozolimy, rozważaliśmy czterdziestodniowy post Jezusa na początku działalności publicznej. To na pamiątkę tego postu i kuszenia przeżywamy dziś w Kościele czas Wielkiego Postu. Skoro Jezus pokutował i pościł oraz pokazał jak zwyciężać pokusy i szatana, to chciał powiedzieć, że nam jeszcze bardziej potrzeba pokuty, nawrócenia i umartwienia. Bez tego nie sposób otworzyć serce na spotkanie z Jezusem.

          Na Górze Tabor Jezus objawił swoim uczniom swoje bóstwo i pokazał się im w chwale nieba. W ten sposób przygotował ich na Wielki Piątek, na mękę i śmierć krzyżową. Prawdę Góry Przemienienia rozważamy także w Wielkim Poście: Potrzeba nam wielu spotkań z Chrystusem Zmartwychwstałym w modlitwie, niedzielnej Eucharystii, by udźwignąć obowiązki życia rodzinnego i zawodowego. Potrzeba nam zjednoczenia z Chrystusem Zmartwychwstałym, by być zdolnym przyjąć w życiu krzyż, a także cierpienie i śmierć.

          Po drodze do Jerozolimy Jezus przed męką zatrzymał się w Betanii, w domu Marii i Marty. Tam usłyszał: „Panie, gdybyś tu był, mój brat nie byłby umarł”. Chodziło o Łazarza. Jezus wiedząc, że swoją śmiercią i zmartwychwstaniem zwycięży śmierć, powiedział: „ Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł żyć będzie.” I nie jest najważniejsze to, że wskrzesił Łazarza. Najważniejsze jest, że może przywrócić do życia każdego z nas. To jest nasza wielkopostna troska i wielkanocna nadzieja. W Chrystusie wszyscy zmartwychwstaniemy.

          Umiłowani Diecezjanie!

          Nasze pielgrzymowanie zaprowadziło nas wreszcie do tych miejsc w Jerozolimie, gdzie Jezus przeżył ostatnie dni swojego życia na ziemi: od zachodu słońca w Wielki Czwartek do ukrzyżowania w Wielki Piątek. Odprawiliśmy Mszę św. w Wieczerniku, gdzie została ustanowiona Eucharystia. Celebrowaliśmy Eucharystię tam, gdzie był postawiony krzyż Chrystusa. Dotknęliśmy  świętych miejsc, gdzie sprawdziły się słowa o Chrystusie, że stał się „posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył”.

          Słowa o uniżeniu i wywyższeniu Chrystusa przeżyjemy wszyscy w czasie obrzędów trzech Wielkich Dni w naszych parafiach. Do przeżywania tej największej tajemnicy Chrystusowej męki, śmierci i zmartwychwstania przygotowujemy się modlitwą, spowiedzią, rekolekcjami, udziałem w Gorzkich Żalach i Drodze Krzyżowej. Czynimy też pokutę i dobre uczynki.

          Siostry i Bracia!

          Mieszkaliśmy w czasie tej pielgrzymki na Górze Oliwnej, w pobliżu Getsemani. W tym miejscu Jezus modlił się przed męką oblewany krwawym potem. Tam padły słowa: „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie”. Idziemy do Ogrodu Oliwnego się uczyć przyjmowania woli Bożej, także wtedy, gdy jest wymagająca i trudna.

          W kontekście modlitwy w Ogrójcu chciałem powiedzieć o  duchowym zmaganiu, jakie towarzyszyło mi w dniach pielgrzymowania do Ziemi Świętej. Nosiłem w sobie niełatwe „tak”, jakie powiedziałem Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI, gdy mnie zapytał: czy przyjmiesz prowadzenie i służenie Kościołowi warszawskiemu? Bogu dziękuję, że mogłem to wszystko przeżywać, gdzie chodził Jezus, gdzie głosił ewangelię, gdzie posyłał apostołów. Tam też zastało mnie ogłoszenie decyzji Ojca Świętego. W Jerozolimie popłakałem się ze wzruszenia, lęku i żalu. A jeżeli było mi lżej, to tylko dlatego, że słuchałem w duchu słowa Chrystusa: „nie moja, ale Twoja wola” oraz widziałem wzruszenie u moich drogich księży.

          Jan Paweł II odjeżdżając z Błoń krakowskich po raz ostatni mówił: „żal odjeżdżać!” Mogę z całą prawdą powiedzieć to samo o mojej diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Krótko było mi dane być pasterzem Kościoła koszalińsko-kołobrzeskiego, ale korzenie mojego biskupiego posługiwania szybko i głęboko wchodziły w jej duchową glebę. I choć będę teraz w Warszawie, cząstkę siebie zostawiam w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.

          Pragnę wszystkim podziękować za niecałe trzy lata wspólnej pracy i służby. Dziękuję moim braciom biskupom Ignacemu, Tadeuszowi i Pawłowi. Dziękuję kochanym księżom diecezjalnym i zakonnym, siostrom, klerykom w naszym seminarium. Dziękuję wszystkim, którzy są Kościołem koszalińsko-kołobrzeskim w parafiach, rodzinach i różnych wspólnotach. Dziękuję chorym i cierpiącym. Dziękuję ludziom kultury, życia społecznego, samorządowego, z którymi tak wiele dobrych rzeczy udawało mi się zrobić.

          Za wszystkich będą się modlił i pamiętał w czasie Mszy świętych. Za wszystkich diecezjan odprawię Mszę św. w poniedziałek 26 marca o godz. 18⁰⁰ w Katedrze koszalińskiej. Nie zapraszam nikogo na ingres do Warszawy, gdyż uroczystego ingresu nie będzie. Chcę pokornie i po cichu rozpocząć moją posługę w Warszawie od spotkania z młodzieżą w Niedzielę Palmową.

          Proszę więc o duchową i modlitewną łączność ze mną. Ja ze swej strony jeszcze raz wszystkim dziękuję i z serca błogosławię.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

+ Kazimierz Nycz

Koszalin, dnia 15 marca 2007 roku.

SŁOWO BISKUPÓW POLSKICH

DO WSZYSTKICH WIERNYCH KOŚCIOŁA W POLSCE

            Drodzy Bracia i Siostry!

            1. W ostatnich dniach przeżyliśmy dramatyczne wydarzenie, związane z rezygnacją z urzędu Księdza Arcybiskupa Metropolity warszawskiego Stanisława Wielgusa, w dniu przewidzianym na jego uroczysty ingres w katedrze warszawskiej. Z bólem śledziliśmy oskarżenia kierowane pod jego adresem w minionych tygodniach, a dotyczące jego uwikłania we współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa i z wywiadem PRL. Spowodowało to falę niepokoju, a nawet nieufności do nowego pasterza. Uwidoczniły się podziały we wspólnocie wierzących. Jesteśmy wdzięczni Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI za jego ojcowską pomoc w ewangelicznym zmierzeniu się z trudną sytuacją, jakiej stawiamy czoło. Dzięki jego decyzji i postawie jesteśmy lepiej przygotowani, by odważnie i owocnie przeżyć ten niezwykły czas. Dziękujemy również Księdzu Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi, Nuncjuszowi Apostolskiemu w Polsce, za jego braterską i kompetentną pomoc.

            W dniu 5 stycznia br. w odezwie skierowanej do wspólnoty Kościoła Warszawskiego Ksiądz Arcybiskup Wielgus potwierdził fakt wspomnianego uwikłania i przyznał, że skrzywdził nim Kościół, podobnie jak – w obliczu kampanii medialnej – wyrządził mu krzywdę, zaprzeczając faktom współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa.

            Przyjmujemy z szacunkiem jego decyzję o rezygnacji z posługi metropolity warszawskiego. Nie nam sądzić człowieka, współbrata, który przez lata wiernie i gorliwie służył Kościołowi, m.in. jako profesor i Rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a następnie jako Biskup płocki. Naszą modlitwą chcemy wspierać Arcybiskupa w pełnym wyjaśnieniu prawdy. Jednocześnie z żalem stwierdzamy, że brak uwzględnienia przyjmowanej powszechnie zasady domniemania niewinności przyczynił się do stworzenia wokół oskarżonego Arcybiskupa atmosfery nacisku, która nie ułatwiła mu przedstawienia opinii publicznej odpowiedniej obrony, do której miał prawo.

2. Po raz kolejny doświadczamy, że mroczna przeszłość z okresu totalitarnego systemu panującego przez dziesiątki lat w naszej Ojczyźnie wciąż daje o sobie znać. Jak pisaliśmy w Memoriale Episkopatu Polski w sprawie współpracy niektórych duchownych z organami bezpieczeństwa w Polsce w latach 1944-1989, „dokumentacja przechowywana w archiwach IPN odsłania część rozległych obszarów zniewalania i neutralizowania społeczeństwa polskiego przez służby bezpieczeństwa totalitarnego państwa. Nie jest to jednak pełna i jedyna dokumentacja o minionych czasach”. Tylko krytyczna i rzetelna analiza wszystkich dostępnych źródeł pozwoli nam zbliżyć się do prawdy. Odczytywane jednostronnie dokumenty, sporządzone przez wrogich Narodowi i Kościołowi funkcjonariuszy aparatu represji komunistycznego państwa, mogą poważnie krzywdzić ludzi, niszczyć więzi społecznego zaufania i w konsekwencji okazać się pogrobowym zwycięstwem nieludzkiego systemu, w jakim przypadło nam żyć.

            Memoriał stwierdza również, że „Kościół jest oskarżany o chęć ukrywania trudnej dla niego prawdy, o próbę chronienia odpowiedzialnych za współpracę ze służbami bezpieczeństwa i o zapominanie o ofiarach tejże współpracy. W konsekwencji podważany jest autorytet Kościoła, osłabiana jest jego wiarygodność. Dość łatwo zapomina się, że w czasach totalitaryzmu komunistycznego cały Kościół w Polsce stale sprzeciwiał się zniewalaniu społeczeństwa i był oazą wolności i prawdy”.

            3. Dlatego powtarzamy jeszcze raz: Kościół nie boi się prawdy, nawet jeżeli jest to prawda trudna, zawstydzająca, a dochodzenie do niej czasem jest bardzo bolesne. Wierzymy głęboko, że prawda wyzwala, bo wyzwalającą prawdą jest sam Jezus Chrystus. Od dwóch tysięcy lat Kościół zmaga się z grzechem w swoim wnętrzu i w świecie, do którego jest posłany. Grzech bowiem degraduje człowieka i deformuje w nim obraz i podobieństwo Boga. Kościół nie czyni tego swoją mocą. Czyni to mocą Tego, który jako jedyny może nas wyzwolić od zła. Dlatego też każdą Eucharystię rozpoczynamy wyznaniem naszej grzeszności: „Spowiadam się Bogu wszechmogącemu…” Nie jest to gołosłowna liturgiczna formuła, ale głęboka konfrontacja z naszą słabością i niewiernością przed obliczem miłosiernego Boga. Podobnie prosimy w każdej Mszy świętej: „Panie Jezu Chryste, (…) prosimy Cię, nie zważaj na grzechy nasze, lecz na wiarę swojego Kościoła”. Nie boimy się wyznać, że Kościół jest wspólnotą grzeszników, ale jednocześnie jest święty i powołany do świętości, bo Jego Głową jest oraz żyje w nim i działa Jezus Chrystus – Święty nad świętymi. To przed Nim stajemy, prosząc Ducha Świętego, aby nas uwolnił od zła, od lęku, od naszej małoduszności.

            W ubiegłą niedzielę, w święto Chrztu Pańskiego, w katedrze warszawskiej, odczytywana była Ewangelia o Jezusie, który stanął solidarnie z grzesznikami nad brzegiem Jordanu, by przyjąć chrzest pokuty. Wierzymy mocno, że Jezus stoi z nami wszystkimi na brzegach polskiego Jordanu. Po raz kolejny przywracają nam nadzieję słowa Jezusa: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników” (Łk 5, 31-32). Solidarność z grzesznymi ludźmi doprowadziła Jezusa na krzyż. Dzięki temu przyjęliśmy Jego Chrzest – chrzest Ducha Świętego i ognia na odpuszczenie grzechów.

4. Przypomnijmy: „Od dwóch tysięcy lat Kościół przeciwstawia się złu w sposób ewangeliczny, który nie niszczy godności drugiego człowieka. Prawda o grzechu ma prowadzić chrześcijanina do osobistego uznania winy, do skruchy, do wyznania winy – nawet wyznania publicznego, jeżeli zachodzi potrzeba, a następnie do pokuty i zadośćuczynienia. Od takiej ewangelicznej drogi konfrontacji ze złem nie możemy odstąpić. (…) Kościół Chrystusowy jest wspólnotą pojednania, przebaczenia i miłosierdzia. Jest w nim miejsce dla każdego grzesznika, który pragnie się nawrócić jak Piotr i pomimo słabości chce służyć sprawie Ewangelii” (Memoriał).

Jak dobitnie podkreślił Sługa Boży Jan Paweł II, „człowiek jest drogą Kościoła” (Redemptor hominis, 14) – każdy człowiek, również każdy kapłan, i każdy biskup. Spełniając warunki chrześcijańskiego nawrócenia, każdy ma prawo do przebaczenia i miłosierdzia, do włączenia się w życie wspólnoty Kościoła i społeczeństwa. Wiemy, że wielu z tych, którzy niegdyś ulegli zniewoleniu, zagłuszyli własne sumienie i naruszyli swoją godność, odpokutowało już swoją słabość latami wiernej służby. Oni są naszymi braćmi i siostrami w wierze!

Pragniemy, aby Środa Popielcowa 21 lutego br. była dniem modlitwy i pokuty całego duchowieństwa polskiego. Niech we wszystkich kościołach naszych diecezji zostaną odprawione nabożeństwa do Miłosiernego Boga o wybaczenie błędów i słabości w przekazywaniu całej Ewangelii. Jako duchowni jesteśmy „z ludu wzięci”, jesteśmy częścią społeczeństwa polskiego, które całe potrzebuje odwrócenia się od zła i pełnego nawrócenia.

5. Przed Kościołem w Polsce, oprócz stawania w prawdzie przed obliczem Boga, stoi również wielkie zadanie pojednania. Nie zmienimy przeszłości, zarówno tej chlubnej, jak i tej, której się wstydzimy. Wszystko zaś z pomocą Bożą możemy włączyć w naszą teraźniejszość i przyszłość w taki sposób, by objawiała się moc Chrystusa na obliczu Kościoła. Zwracamy się do wszystkich ludzi Kościoła, duchownych i świeckich, aby kontynuowali  rachunek sumienia ze swojej postawy w okresie totalitaryzmu. Nie chcemy wkraczać w sanktuarium sumienia żadnego człowieka, ale zachęcamy do zrobienia wszystkiego, by się skonfrontować z prawdą ewentualnych faktów i – jeśli potrzeba – odpowiednio uznać i wyznać winy.

            Rządzących i Parlamentarzystów wzywamy, by zapewnili takie korzystanie z materiałów znalezionych w archiwach pochodzących z czasów PRL-u, by nie prowadziło to do naruszania praw osoby ludzkiej i poniżania godności człowieka oraz by istniała możliwość weryfikacji tych materiałów przed niezawisłym sądem. I nie wolno też zapominać, że materiały te obciążają przede wszystkim ich autorów.

Świadomi wezwania Chrystusa „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (Mt 7,1), prosimy wszystkich o powstrzymywanie się od wydawania powierzchownych i pochopnych sądów, bo mogą być one krzywdzące. Mamy zwłaszcza na myśli wszystkich pracujących w środkach społecznego przekazu. Niech chrześcijańskie sumienie i ludzka wrażliwość podpowiedzą im, co i jak przekazywać opinii publicznej, biorąc zawsze pod uwagę godność osoby ludzkiej, jej prawo do obrony i dobrego imienia, także po śmierci. Apelujemy do młodego pokolenia, nie mającego bezpośredniego doświadczenia epoki, w której przyszło żyć starszym, by starało się poznać trudną i złożoną prawdę o minionych czasach. Pomimo wszystkich cieni, pokoleniom żyjącym w tamtych czasach, w tym również pokoleniom duchownych, ich nieustępliwym zmaganiom ze złem zawdzięczamy odzyskanie wolności po latach narzucanej nam marksistowskiej ideologii i sowieckich wzorców życia politycznego i społecznego.

Kościół w Polsce zawsze czuł z narodem i dzielił jego losy, zwłaszcza w najbardziej mrocznych okresach naszych dziejów. Tego faktu nie zmieni wydobywanie po latach na światło dzienne słabości i niewierności niektórych jego członków, również duchowieństwa. Niech obecny czas będzie dla nas wszystkich sposobnym czasem oczyszczenia i pojednania, przywrócenia naruszonej sprawiedliwości i odzyskiwania wzajemnego zaufania i nadziei. Niech będzie to przede wszystkim czas modlitwy, a także pogłębienia wiary w obecność Pana dziejów pośród najbardziej zawiłych ludzkich spraw.

Ufni w moc prawdy Ewangelii chcemy, jako Wasi Pasterze, kontynuować trwające już prace nad pełnym sprawdzeniem zawartości akt zgromadzonych w IPN, dotyczących nas samych oraz wszystkich duchownych.

6. „Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną” (Ps 23 [22], 4). Niech słowa Psalmisty towarzyszą nam w tych dniach. Dziękujemy wam Drodzy Bracia i Siostry, szczególnie za ducha modlitwy, który studził emocje, wprowadzał ład serca i porządek miłości. Dziękujemy za Waszą troskę o Kościół i trwanie przy nim w chwilach próby. Wierzymy, że nasze obecne doświadczenie przyczyni się do odnowy Kościoła, do większej przejrzystości i dojrzałości jego członków. Wierzymy, że pomoże ono Kościołowi być wiernym Ewangelii, w niej szukać rozwiązań naszych problemów i z niej się odradzać, by być zaczynem dobra i miłości w świecie.

Z tymi pragnieniami w sercach wzywamy nad wszystkimi Bożego błogosławieństwa i wstawiennictwa Matki Bożej Jasnogórskiej, która ciągle nam przypomina: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” J 2,5.

Podpisali:

Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi zebrani na posiedzeniu Rady Stałej

i Biskupów Diecezjalnych Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, 12 stycznia 2007 r.

List ten należy odczytać we wszystkich parafiach Kościoła w Polsce w niedzielę 14 stycznia 2007 r.

LIST BISKUPA KOSZALIŃSKO-KOŁOBRZESKIEGO

NA ADWENT ROKU 2006

1. „Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu” (1 Kor  1,26) - z tymi słowami św. Pawła przychodzę do Was, Drodzy Bracia i Siostry, na początku kolejnego adwentu, czyli liturgicznego oczekiwania na przyjście Jezusa. Jako chrześcijanie przeżywamy ten czas w nadziei, iż celebracja Tajemnicy Wcielenia w święta Bożego Narodzenia umocni nas w wędrówce do ostatecznego celu – spotkania z Bogiem. Adwent to też czas zgłębiania prawdy o Bożej adopcji, o tym, że Bóg uczynił nas swoimi dziećmi, powołał do wspólnoty z sobą. Przypomina to nam Benedykt XVI w Orędziu na Światowy Dzień Powołań: To jest rzeczywiście fascynująca perspektywa: jesteśmy powołani do tego, by żyć jako bracia i siostry Jezusa, by czuć się synami i córkami tego samego Ojca.

Pragniemy więc w tym roku na nowo odkrywać prawdę o naszym powołaniu, o tym, iż w wędrowaniu przez życie nie jesteśmy sami, tym bardziej samotni. Bóg jest dla nas nie tylko ostatecznym celem, ale także Tym, który prowadzi przez życie. On nas nigdy nie zostawia, nawet wtedy, gdy po ludzku czujemy się opuszczeni, chorzy czy bezrobotni. Bóg jest zawsze Emmanuelem - Bogiem z nami.

2. Powołanie chrześcijańskie realizujemy na różnych drogach. Bóg powoływał i ciągle powołuje chrześcijan do różnych zadań. Powołanym był święty Piotr, celnik Mateusz a także grzesznica Magdalena. Powołanym był sługa Boży Jan Paweł II, ale też nasi ojcowie i matki. Bóg powołuje lekarzy, nauczycieli, robotników, polityków i ludzi kultury, ale też cierpiących w szpitalach. Wszystkich zaprasza na wędrówkę do Jego domu, gdzie jest nasze mieszkanie. Podczas tej wędrówki nie ogranicza niczyjej wolności w wyborze drogi życia. Bóg jedynie podpowiada przez darowane nam talenty, poprzez predyspozycje i upodobania. Daje natchnienia na modlitwie i mówi przez głos sumienia, a także przez głos rodziców i wychowawców. Bóg czeka jedynie na to, by nasz projekt życia zgadzał się z powołaniem, którym nas obdarował. Z powołaniem do bycia chrześcijaninem. Najważniejsza jest zatem wierność powołaniu, a w przypadku młodych – odkrywanie życiowych powołań i przygotowanie do ich realizowania.

3. Zwracam się z apelem do wszystkich o spojrzenie na własne powołanie. Zwracam się do rodziców: przypatrzcie się swojemu małżeńskiemu i rodzicielskiemu powołaniu. Czy gorliwie podejmujecie zadania, które was prowadzą do domu Ojca? Jednym z pierwszych zadań jest zrodzenie potomstwa i jego rzetelne wychowanie. Temu powołaniu towarzyszy powołanie do określonego zawodu i pracy. Pomóżcie waszym małym i dorastającym dzieciom odkrywać to miejsce, które dla nich przygotował Bóg.

Zwracam się do ludzi odpowiedzialnej pracy w firmach, instytucjach, w uczelniach i szpitalach: przypatrzcie się powołaniu waszemu. Politycy i ludzie życia społecznego – bądźcie  wierni powołaniu i Chrystusowi, który czeka na waszą służbę bliźnim w prawdzie i sprawiedliwości.

Młodzież – uczniów i studentów proszę: Nie patrzcie na waszą przyszłość, na wybór kolejnej szkoły i studiów jako na zbiór przypadków. Wsłuchujcie się w głos prawego sumienia, pomnażajcie przez rzetelną naukę otrzymane od Boga talenty. Słuchajcie waszych życiowych mistrzów, klękajcie do modlitwy, by wybierać po Bożemu. Warto o swoich życiowych zamierzeniach mówić nie tylko na szkolnej katechezie, ale także podczas spotkań w parafii, w małych grupach. Tam jest bardzo dobra atmosfera do spokojnej i szczerej rozmowy o przyszłości. Także i wy – tegoroczni maturzyści, stojący przed życiową decyzją – skorzystajcie z zaproszenia w przerwie zimowej na krótkie rekolekcje, organizowane dla was w domach diecezjalnych.

Szczególnymi rodzajami powołania jest kapłaństwo i życie zakonne. Potrzebujemy w naszej diecezji i w Kościele tych, którzy wezwani przez Boga do służby Kościołowi, do służby nam wszystkim, odważnie powiedzą swoje „tak”. W naszych rodzinach i parafiach często módlmy się o powołania kapłańskie i zakonne.

4. Są jeszcze dwie ważne sprawy, o których chciałbym powiedzieć przed Bożym Narodzeniem. Dotyczą one troski o życie ludzkie i są odpowiedzią na powołanie do miłości. Jesteśmy odpowiedzialni za ludzkie życie od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Niestety na początku i u kresu jest ono poważnie zagrożone – przez aborcję i eutanazję. Występują w prawnej obronie życia politycy, solidaryzują się z nimi ludzie dobrej woli, chrześcijanie. Wiemy, że to jest ważne, ale samo działanie prawne nie wystarczy. Potrzebne jest wychowanie do wrażliwości i odpowiedzialności za życie. Potrzebna jest troska o matkę, gdyby nie miała gdzie urodzić dziecka. Jakże ważna jest pomoc rodzinom ubogim i wielodzietnym, ale też ludziom ciężko i nieuleczalnie chorym. Bogu dzięki mamy w diecezji Dom Samotnej Matki w Koszalinie, mamy hospicja domowe i stacjonarne. W znacznej mierze utrzymują się one z ofiar i pomocy dobrych ludzi. Zachęcam do wspierania hospicjów. Tam czekają na dar naszej miłości najbardziej dotknięci cierpieniem i chorobą. Zachęcam też do tworzenia funduszu „SOS dla życia nienarodzonych”, by utrzymać Dom Samotnej Matki i dzieło ratowania życia najmniejszych. Temu celowi służył będzie dar składany na tacę podczas Mszy świętej „pasterskiej” w każdej parafii.

5. Druga sprawa dotyczy także ratowania życia. Chodzi o dar krwi i narządów nadających się do przeszczepu. Honorowe krwiodawstwo czyni nas w jakiś sposób podobnym do Chrystusa. On ofiarował swoją Krew, abyśmy życie mieli i zostali zbawieni. Oddając własną krew możemy ocalić czyjeś życie ziemskie. To samo dotyczy daru ze swoich narządów po śmierci. Człowiek jak ziarno pszenicy umiera, by mógł żyć inny człowiek. Kościół zachęca do takiego daru, zadeklarowanego za życia lub dokonanego za zgodą rodziny po śmierci. Kiedy Jan Paweł II poświęcił w Krakowie szpital kardiochirurgiczny swojego imienia, spotkał się z ludźmi z przeszczepionym sercem. Żyli dzięki wspaniałomyślnej decyzji innych, którzy zgodzili się po śmierci oddać swoje serce. A iluż innych ciągle jeszcze czeka na serce, nerkę czy inne narządy. Nie mogą czekać nadaremnie. To są wielkie i trudne dary, a przez to najpiękniejsze i najcenniejsze. Może święta Bożego Narodzenia, które przypominają prawdę o Bogu, który stał się człowiekiem, by życie dać za ludzi, natchną nas do jeszcze większej troski o każde ludzkie życie.

Drodzy Bracia i Siostry!

Niech ten rok „przypatrywania się powołaniu naszemu”, pomoże nam lepiej realizować wezwania Boże. Pomóżmy młodym rozpoznać i podjąć życiowe zadania. Stańmy mocniej po stronie życia i godności człowieka. Otwórzmy się na nowe formy miłości bliźniego. Módlmy się wytrwale o powołania kapłańskie i zakonne.